Ang Fed-Treasury Accord ay nilikha noong 1951 upang pigilan ang pamahalaan ng US na gamitin ang Federal Reserve na parang ATM.
Ayon sa sentral na bangko ng US, nagtakda ang kasunduang ito ng malinaw na mga hangganan sa pagitan ng sentral na bangko at ng Treasury, lalo na matapos ang ilang taon ng presyur mula sa pulitika noong at pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang kasunduang iyon ang nagbigay ng kalayaan sa Fed para aktuwal na kontrolin ang mga interest rate nang hindi pinakikialaman ng mga pulitiko.
Bago ang kasunduan, hindi gaanong makapangyarihan ang Fed. Noong 1942, pumayag itong panatilihing artipisyal na mababa ang mga interest rate, 0.375% para sa short-term bills at soft cap na 2.5% para sa long-term bonds, lahat dahil sa kahilingan ng Treasury.
Kakapasok pa lang ng US noon sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at kailangan ng gobyerno na mangutang nang malaki. Kaya patuloy na bumibili ang Fed ng utang ng gobyerno para mapanatiling mababa ang interest rates, kahit ayaw nito. Ibig sabihin, hindi nito makokontrol kung gaano karaming pera ang nasa sistema. Wala itong pagpipilian. Kailangan nitong sundan ang direksyon ng Treasury.
Si Fed Chair Marriner Eccles ay talagang nagtulak para sa mas mataas na buwis at mahigpit na kontrol sa sahod at presyo imbes na bahaing ng pera ang sistema. Ngunit ang digmaan ay nangangailangan ng pondo. Kaya sumunod ang sentral na bangko hanggang matapos ang digmaan at nag-umpisang lumitaw ang mga problema.
Sumirit ang inflation, naging magulo ang mga merkado, at nagsimulang humiling ng pagbabago ang mga ekonomista. Doon nangyari ang 1951 Accord, naibalik sa Fed ang pagiging independiyente nito, at hindi na nadidiktahan ng pangangailangan sa utang ang monetary policy.
Trump, sumusuporta sa mas mahigpit na koordinasyon sa Treasury
Mabilis na lumundag sa kasalukuyan. Bumalik si Donald Trump sa White House bilang ika-47 na Pangulo, at ang kanyang itinalaga para maging Fed Chair, si Kevin Warsh, ay nagpapalutang ng ideya ng bagong kasunduan. Hindi lang ito tungkol sa balance sheets o interest rates. Tungkol ito sa kontrol.
Ipinahayag ni Trump noong nakaraang taon na naniniwala siyang dapat maging mas maingat ang Fed sa epekto ng mga polisiya nito sa utang ng gobyerno. Sa ngayon, halos $1 trilyon kada taon ang binabayaran ng US sa interes, mga kalahati ng taunang deficit.
Nagsalita si Kevin tungkol sa paggawa ng isang nakasulat na kasunduan kay Treasury Secretary Scott Bessent. Sa isang panayam kamakailan, sinabi niyang ang ganitong kasunduan ay maaaring “malinaw at sinasadya” na ilarawan kung gaano kalaki dapat ang balance sheet ng Fed, at kung paano balak ng Treasury na maglabas ng utang. Maaaring tunog boring ito, ngunit maaari itong magdulot ng malaking pagbabago.
Maaaring kosmetiko lang ang magaan na bersyon ng plano. Pero kung magiging mas agresibo, maaaring magulo ang mahigit $6 trilyong securities portfolio ng Fed. Hindi rin nag-iisa si Kevin. May ilang opisyal ng Fed na sumusuporta sa pagbebenta ng long-term bonds at pagkarga ng short-term Treasury bills, na ayon sa kanila ay mas tugma sa aktuwal na galaw ng merkado.
Maaaring itulak ni Warsh ang Fed papunta sa short-term debt
Naniniwala ang Deutsche Bank na kung si Warsh ang mamumuno sa Fed, maaari nitong bilhin nang walang tigil ang short-term Treasury bills sa susunod na lima hanggang pitong taon. Sa ngayon, mas mababa sa 5% ng hawak ng Fed ay bills.
Maaaring umabot ang bilang na ito hanggang 55% kung matutuloy ang plano. Pero mangyayari lang ito kung makikiayon ang Treasury at magsisimulang magbenta ng mas maraming bills kaysa sa long-term debt. At may kaakibat itong gastos.
Mabilis ang turnover ng short-term debt. Kapag biglang tumaas ang interest rates, tataas din agad ang gastos ng gobyerno sa pangungutang.
Kaya habang maaaring mukhang lunas ito sa pasanin ngayon, maaari itong bumaligtad sa hinaharap. Ang mas malaking pag-asa sa bills ay magpapabago-bago ng gastos ng Treasury, lalo na kung magulo ang merkado.
Wala pa namang tiyak sa mga ito. Ngunit kahit walang pormal na kasunduan, masusing binabantayan ng Wall Street ang sitwasyon. Ang mas mahigpit na ugnayan ng Fed at Treasury ay maaaring magbago kung paano inilalabas ang bonds, kung paano itinatakda ang rates, at kung gaano talaga kalaki ang kontrol ng sentral na bangko.
Ang orihinal na kasunduan noong 1951 ay nagsabing ang layunin ay “siguraduhin ang matagumpay na pagpopondo sa mga pangangailangan ng gobyerno at, kasabay nito, mabawasan ang monetization ng pampublikong utang.”
Ngunit kung itutuloy nina Trump at Kevin, maaaring mabasag muli ang balanse…
