Nag-aalarma ang mga alarma, magbawas ng posisyon ang lahat

Pinagmulan: Wall Street Intelligence Circle

Lahat ay naghihintay sa pagbubukas ng Lunes.

Mula sa mismong merkado, ang pinaka-mapanganib ay hindi ang pagbagsak ng stock market, kundi ang “pagka-out of control” ng mga bond—ang biglang pagtaas ng sovereign bond yield sa buong mundo, ito ang tunay na malaking bomba ngayong linggo.

Halimbawa: Ang 10-year US Treasury yield ay tumaas ng 13 basis points sa loob ng isang araw, umabot sa 4.38%; ang 10-year UK Treasury yield ay malapit sa 5%, na pinakamataas mula noong 2008, at mas mataas pa kaysa noong “Lettuce Crisis” ni Truss.

Ang bond yield ay pundasyon ng global asset pricing. Ang trading sa AI, ginto, US stocks, at growth stocks, lahat ay nakabase sa isang paunang kundisyon—na ang interest rate ay hindi magwawala. Kung ang bond yield ay biglang tumaas nang malaki, mabilis, at walang pattern, ang buong merkado ay manginginig sa takot. Dahil ibig sabihin nito ay mas mataas ang cost ng financing sa hinaharap, bababa ang valuation ng stocks, at maging ang lahat ng high-leverage trades ay magiging delikado—ang risk models ay mag-aalarma at mapipilitang magbawas ng posisyon ang mga institusyon.

Kaya sa pagkakataong ito, ang pinakadelikado ay hindi lang “bumagsak ang stocks”, kundi mismong ang bond market, na karaniwang responsable sa “pag-istabilisa ng sistema”, ang unang nagkagulo.

Bakit nga ba biglang tumaas nang ganito ang yield?

· Una, perang digmaan na nagpapataas ng presyo ng langis, ang pagtaas ng presyo ng langis ay nagpapataas naman ng takot sa inflation (hindi na kailangang paliwanag).

· Pangalawa, ang Federal Reserve ay nagpakita ng hawkish na postura ngayong linggo, na nagbasag sa pantasya na “central bank backstop”. Pinanindigan nitong ibenta pa ng mga tao ang bonds kaya lalo pang tumataas ang yield.

· Pangatlo, maraming pondo ang gumawa ng popular na trade dati, pumusta na magkakaroon ng partikular na ritmo ang galaw ng short-end at long-end rates. Ngayon, hindi na sumusunod sa script ang merkado, kaya nagsimula nang malugi ang mga posisyon na ‘to. Pagkatapos malugi, mapipilitan silang magsara ng posisyon. At kapag nagsimulang magsara ng posisyon ang lahat, hindi na ito “nagbebenta ako kasi bearish ako” kundi “wala akong choice kundi magbenta”. Ang ganitong uri ng prisahang pagbawas ng posisyon ay mas nakakatakot pa kaysa sa madayang pagbebenta.

Ang pinaka-kinatatakutan ngayon sa merkado ay ang tinatawag na VaR shock.

Simpleng paliwanang: collective alarm ang risk system, napipilitang magbawas ng posisyon ang lahat sabay-sabay.

Ang marami sa malalaking institusyon ay hindi nagpapa-trade ng porsyento lang, kundi nakasalalay sa kanilang risk control models. Kapag masyadong mabilis/tuluy-tuloy lumalakas ang pagkakaiba ng yield, automatic na sinasabi ng models na sobra na sa risk ang portfolio, kaya kailangan nang magbawas ng posisyon. Hindi lang nagbebenta ng bonds, kundi pati stocks, credit bonds, commodities, at iba pang likidong asset. Kaya, ang tunay na malaking pagbagsak ay hindi dahil sa “lumala bigla ang basic na kalagayan”, kundi dahil sa sobrang laki ng presyo ng paggalaw na nagpapagana ng risk control models, kaya napipilitan ang mga tao magbenta, nauuwi sa mas malaking volatility, at lalo pang napipilitan magbenta ang iba. Ito ang tinatawag na “chain liquidation”.

Hindi pa ito ang pinaka-malalang sandali, pero papalapit na. Ang tunay na makakalusaw sa market ay hindi lang mataas na interest rate, kundi sobrang bilis ng pagtaas nito. Kapag ang 10-year US Treasury yield ay tumaas pa ng mga 20 basis points, baka umabot na sa totoong “2 standard deviation shock”, na maaaring magdulot ng mas grabeng sistematikong pagbagsak ng merkado.

Kung damdamin lang ang masama, magtiis pa ang merkado; pero kung dumarami na ang risk control deleveraging, forced liquidation, at prisahang pagbenta ng mga pondo, magiging sobrang pangit ng bilis ng galaw.

Kaya, ang tunay na posibleng magbuo ng butas sa merkado ay ang chain ng presyo ng langis—inflation—interest rate—prisahang liquidation.